Column nummer 37, augustus 2011

Opnieuw gentleman driver

De wekelijkse vrijdagmiddag borrel mag je natuurlijk niet overslaan maar het wil natuurlijk niet zeggen dat het drankje genuttigd moet worden bij je baas in de kantine. En zo geschiedde onlangs op een zonovergoten vrijdagmiddag waar ik even een pitstop bij een bevriend garage bedrijf maakte. Het gesprek gaat altijd over autocross als ik daar ben. Snap je dat nu? Maar ja familie Verhey is er ook niet bepaald vies van om er over te praten dus dat scheelt dan weer.

Na een paar biertjes vonden ze het tijd worden dat ik weer eens een keer achter het stuur kroop van een crossauto en deden me net als Marlon Brando in the Godfather een offer I can't refuse. Of ik dan maar even in wilde stappen voor de komende 2-uurs cross in Kerkdriel. Een beetje terughoudend was ik nog maar dan ook alleen maar om de schijn hoog te houden natuurlijk. Want ze boden me een standaard Suzuki Swift 1300 GTI 16V aan van een junior en dan moet je toch even slikken. Stoer haal je je portemonnee uit je kontzak om toch maar even de stoel te passen. Als je er natuurlijk niet in past dan heb je een mooi excuus om niet in te hoeven stappen. Maar wat was het geval ik paste er precies in alsof het voor me gemaakt was alleen ben ik een dikke 20 jaar te oud voor de junioren. Dus kon ik niet meer onder de deal uit en braken er spannende dagen aan want we waren nog niet ingeschreven.
Ondanks mijn connecties met ACCGeffen moest ik toch ook echt de originele weg bewandelen en kreeg geen voorkeursbehandeling (jammer genoeg). Toch schreven we in als 33 van de 50 dus de angst was niet gegrond. Maar dat is achteraf altijd gemakkelijk natuurlijk.

Al snel brak de vakantie periode aan en sprak ik Gerrit en Marc Verhey pas weer in Ruurlo op de NK en werden de laatste details nog even doorgesproken en zoals ik ook bij het TBS Autosport team gewend was hoefde ik niets te doen. En met mijn technische (niet) achtergrond is dat misschien ook maar beter. Ik kom deze week nog wel even langs om de details door te nemen. De tijd ontbrak en ik liet het weer op de laatste werkdag van de week aankomen en opnieuw scheen op deze middag de zon. Dus konden we opnieuw onder het genot van een alcoholische versnapering de dag erop even doornemen. Ze hadden toch nog iets voor me bedacht wat ik kon doen en het was een voorname taak. Ik moest namelijk Marc en de Suzuki ophalen want onze junior, net zo groot als ik alleen 26 jaar jonger, kan rijden met een auto alleen mag het op de weg nog niet. Afspraak gemaakt dus op naar huis.

En dan moet je de dag erop alles eerst maar weer eens bij elkaar zoeken en klaar maken. Bril was daarbij het belangrijkste want thuis kun je toch het beste en relaxed een nieuw rolletje plaatsen. Ook een reserve bril klaar gemaakt en alles alvast achter in de auto gezet. Niets vergeten? Check dubbel check nee hoor schat echt niet we kunnen gaan. Zit je net in de auto op weg naar de pinautomaat neem je ongemerkt toch alles nog een keer door. Iiiiieeeeeeeh klonken de remmen van de Seat want ik was mijn contact lenzen vergeten. En zonder die extra paar ogen wordt het helemaal niets. Gauw een sms naar Marc die allang op me stond te wachten. Rechtsomkeert op weg naar huis om een stripje te pakken. Een goed begin is het halve werk dacht ik nog.

De hele familie stond me natuurlijk op te wachten als een soort van vuurpeloton dus ik maar gauw de auto achter de garage geparkeerd om het zweet ongemerkt van mijn hoofd af te kunnen vegen. Ze weten dat ik wel eens wat te laat kom maar juist nu met een geldige reden dat gaan ze nooit geloven. Gelukkig konden ze er nog wel om lachen want ze dachten dat ik de lens van mijn fototoestel was vergeten en hadden er bijna een paar weddenschappen om afgesloten.
Gauw alles ompakken en op naar Kerkdriel die ik toch als mijn favoriete baan bestempel, Maar ja om daar nu met een topper van het NK aan deel te nemen is toch wel wat hoor.

Ruim op tijd arriveerden we in het rennerskwartier. Slinger ik net een stoeltje onder mijn arm om de fans een mooi plaatsje aan de baan te geven hoor ik ineens dat we nog maar een kwartier hebben om te keuren. Oh ja ACCGeffen had namelijk 2 verschillende ideeen gehad van de keuring van 14.00-16.00h was de eerste en later lazen we op internet dat de keuring van 15.00-17.00h zou zijn. En wij namen natuurlijk geen risico dachten we. Binnen de limiet gekeurd en zoals verwacht met een ex-NK auto geen problemen bij de keuring.

Even snel inschrijven was nu het devies alleen de rij was zo lang dat ik, als ik daar in ging staan, geen foto meer kon maken van de gewone cross, daar niet veel trek in had. Even gevraagd en daar hadden we nog wel wat lucht in. De manches gekeken en snel inschrijven alleen alle finales moesten nog verreden worden en hoe laat is het dan al? Oeps dat gaat als het tegen zit een uurs race worden.
Toch maar inschrijven en als echte Nederlander denk je toch nog even stel dat Marc als eerste van start gaat en direct stukken maakt ik niet eens aan rijden toe kom. What the fuck we hebben al lol toch?

Het werd maar later en later en ineens kreeg ACCGeffen haast in het kwadraat. Want direct na de finales moesten we in actie. Alleen een inspanning leveren zonder eten dat gaat toch niet? Ik meldde me bij het team en Gerrit ontfermde zich als een echt Jean Todt over me door direct met een lekker frikadelletje aan te komen. En daar zat mijn medestrijder Marc en ook zijn maatjes van Team Molenaar die gelukkig heel zenuwachtig waren. Zo zenuwachtig dat ze niet eens meer konden eten. Kwam dat even mooi uit want zo scoorde ik ook nog eens 2 halve frietjes. Best gelopen.
De auto stond al ingepakt en snel mijn lenzen in doen in de spiegel van de Molenaar bus. Alles gelukt en op een draf naar de pitlane. Hier was het een drukte van belang want de Lemans opstelling wer door de meeste al ingenomen. Pak aan, schoenen aan want van Marc mocht ik als eerste van start. Alsof hij mijn gedachten bij de inschrijving had kunnen lezen. Dus aansluiten in de rij dan maar en als een van de laatste sloten Richard Renes en ik ook aan. De auto was helemaal afgetankt en tijdens het wachten de motor afgezet om maar benzine te sparen. Renes deed dit niet en ik moest in mezelf lachen want ik lag alweer een rondje voor in gedachten dan. De pacecar kwam voorlangs rijden en we sloten aan. Even wennen want je ziet niet zo heel veel in zo'n Suzuki kwam ik snel achter. En dan in de chicane een stapel banden die een gat vormen zodat de jury steeds maar 1 auto voorbij ziet razen. De vlag viel en wat direct opviel is dat degene die al vaker aan de 2-uurs mee gedaan hadden direct in het voordeel waren want die zijn hondsbrutaal bij de chicane als het aankomt op voordringen. Maar aangezien het rond 20.00h pas begon, het ging dus zeker geen 2-uurs worden en dat was erg jammer, moesten we gelijk al vol gas al moest ik wel een paar rondjes wennen.

Ik wilde natuurlijk wel laten zien dat ik niet de langzaamste was dus ging ik er eens goed voor zitten. En geloof het of niet want ik was een van de snelste op de baan en dat was vroeger echt niet zo. Ik voelde me dus best wel stoer haha.
Na 20 min kwam er een neutralisatie want er moest afgesleept worden en daar was ik en Richard nog niet bij. Ik had hem wel ingehaald en won hij vandaag niet een manche bij de junioren? Had ik dat dan ook gekund dacht ik nog.

Door en maar trappen met die 16 klepper en continu 7000 toeren is iets wat ik niet gewend was met mijn 8 klepper Scirocco. Gerrit gaf aan dat het tijd werd voor de team wissel en met stijve polsen kroop ik uit de Swift. Marc plofte erin en we tankten af voor Marc zijn stint. Daar ging hij om de plaats bij de eerste 3, voor het gevoel dus, te consolideren. Marc had ook gelijk de goede snelheid te pakken en werd ook door niemand ingehaald. De baan werd slechter en slechter en ineens zagen we Marc langs de baan staan. Paniek alom want wat was er aan de hand? Maatje Rene die het stuur van Richard inmiddels had overgenomen zag de gestrandde Swift staan en duwde Marc naar de pitlane.
Hier werd in hoog tempo een as verwisseld en kunnen Gerrit en Arnold toch gaan solliciteren bij een WRC rally team zag ik.
Na een op zich korte stilstand, maar te lang om mee te kunnen doen, kon Marc verder alleen leken de prijzen buiten bereik. Rene viel ook ineens stil door een onverklaarbaar probleem en voor hun kwam de rode vlag door de koprol van de Crossa prima uit. Ze verloren zo wat minder maar ook hun ereplaats ging eraan.
Beide weer op de baan en Marc was direct weer stabiel en Rene kreeg vleugels en reed als snelste rond op de baan tot de finishvlag na 5 kwartier viel. Wanneer maken we het af want we zijn maar net over de helft dacht ik maar we moesten ons maar geen illusies maken want de prijsuitreiking werd al aangekondigd. We gingen er naar toe in de hoop dat de vele uitvallers nog minder gereden hadden dan ons. Alleen dat was voor Marc en mij niet het geval. Rene en Richard vielen wel in de prijzen en met een vreugdedans lieten ze zien er heel blij mee te zijn.

We hebben 76 ronden plezier beleefd vandaag in Kerkdriel en zien al weer uit naar 2012 waar we revanche gaan nemen. Team Molenaar en Team Verhey bedankt voor de fijne avond ik heb er van genoten. Jullie ook?

Met vriendelijke groet van de columnist,
Emile